Het Zwarte Water, de middeleeuwse veengracht die van de Vecht naar het noordoosten liep werd in de jaren zestig en zeventig beschouwd als een bron van ellende. Het water werd steeds meer een afvalbak voor rondzwervend vuil en bedrijfjes die in de buurt zaten loosden er op. De bewoners van de buurten er omheen (Lauwerecht en Vogelenbuurt) klaagden over stank en ratten. Juist in dit gebied kwam in de jaren zeventig de buurtactie op gang. Een dreigende noordelijke invalsweg, overlast van prostitutie en verwaarloosde gebouwen zorgden voor veel onrust in de wijk. In dat kader werd ook het probleem van het Zwarte Water gezien als een saneringsopgave voor een problematische wijk. Het Zwarte Water is in verschillende fasen gedempt vanaf de Nieuwe Keizersgracht tot aan Tuindorp.
Bron: Het Utrecht fotoboek 1900-2000, Bettina van Santen
